Techniki uzależniania fizycznego – Lying

Lying

Buddyzm, hinduizm oraz grupy wywodzące się z tych dwóch religijnych prądów ze szczególnym upodobaniem stosują swoistą technikę „koncentracji”, znaną też pod angielską nazwą lying. Polega ona na długim pozostawaniu w pozycji podobnej do cittha shuddhi w tradycji wedyjskiej w celu doświadczenia pustki identycznej z tą, do której doprowadza praktykowanie asan (pozycji w jodze) albo praktyki zen. Przedstawiany przez niektórych jako terapia(Massin, C. 1990. Doświadczenie hinduskiego wedanty w psychoterapii. Seminarium Girada, Eutherapie.) lying może doprowadzić do stanu całkowitego rozpadu osobowości.

Zachowując wygodną pozycję przez godzinę lub dłużej, osoba pozwala na swobodne wynurzanie się w obrębie świadomości wszystkich bodźców – umysłowych (myśli, przywidzenia, wspomnienia), cielesnych (odczucia, wrażenia) lub emocjonalnych (smutek, niepokój, radość). Nie trzeba tłumić żadnego z tych doznań, lecz należy biernie się im poddawać, zachowywać się jak pusta butelka – pozwalając wypełniać się komunikatom, które zwykle się tłumi. Lying przypomina trening autogenny, różni się jednak od niego postawą całkowitej bierności. Wszystkie te techniki sprzyjają infantylnej regresji i wrażeniom „niepokojącej niezwykłości”. Wywołują wspomnienia prawdziwych lub domniemanych przeżyć. Zjawiska te można właściwie dowolnie interpretować, ponieważ adept nie ma żadnej kontroli nad swymi przeżyciami.

Dodaj komentarz