Powikłania po mononukleozie

badanieWirus mononukleozy jest bardzo aktywny. Dziecko zaraża otoczenie nie tylko podczas choroby, ale jeszcze przez 4-6 miesięcy później (niektórzy badacze twierdzą, że nawet do 18 miesięcy od początku choroby!). Wirus pozostaje w organizmie w uśpieniu i co jakiś czas może się uaktywniać (wówczas jest wydalany ze śliną). Maluch może więc zarażać swoje otoczenie. Zarażać mogą też osoby, które przeszły mononukleozę bezobjawowo. Same nie chorują, ale niestety, zarażają innych. Stąd czasami bardzo trudne lub wręcz niemożliwe jest odnalezienie źródła zakażenia chorobą.

Nie są znane ani lekarstwa, ani szczepionki przeciwko mononukleozie. Pacjent po prostu musi ją przejść. Choroba na ogół trwa około miesiąca. Zwykle przebiega łagodnie, więc chory może przebywać w domu. Ale zdarzają się powikłania. Najczęstszym jest zapalenie wątroby, choć na szczęście rzadko dochodzi do uszkodzenia czynności komórek wątroby i w konsekwencji do żółtaczki. Jeśli jednak tak się stanie, konieczne jest leczenie w szpitalu. Niekiedy wirus może podrażnić opony mózgowe (wówczas również niezbędna jest hospitalizacja) lub zaatakować – co zdarza się wyjątkowo rzadko – ośrodkowy układ nerwowy. W tym ostatnim przypadku chory ma zaburzone postrzeganie przestrzeni i wielkości, opisywane jako zespół „Alicji w Krainie Czarów”.

Równie rzadkimi powikłaniami występującymi po przebyciu choroby jest pęknięcie po większonej śledziony (zaatakowana przez wirus zawsze się powiększa), zapalenie mięśnia sercowego oraz śródmiąższowe zapalenie płuc.

Pamiętaj. Choroba obciąża wątrobę, dlatego należy dbać o jadłospis dziecka. Dieta powinna być lekko strawna, z ograniczoną ilością tłuszczów (podajemy mięso duszone, warzywa na parze, lekką margarynę zamiast masła, itp.). Jeśli malec nie ma ochoty jeść, nie należy go zmuszać, ale podawać duże ilości picia, najlepiej wody lub herbaty z malin, lipy, itp. Warto często wietrzyć pokój chorego, nawilżać powietrze, aby ułatwić oddychanie (utrudnia je obrzęk krtani oraz śluzówek występujący w czasie choroby).

Chory malec powinien mieć oddzielne naczynia i sztućce, a jego rodzinę i otoczenie obowiązuje przestrzeganie higieny.

Mononukleozę próbowano leczyć oraz łagodzić jej objawy różnymi lekami, min. przeciwwirusowymi – ale bez skutku. Jeżeli lekarz rozpozna wtórne nadkażenie gardła bakteriami, które jest powikłaniem mononukleozy, wówczas przepisuje antybiotyk (łatwo to oceni, gdyż przy tej chorobie migdałki są powiększone, ale gardło jest blade; jeśli doszło do zakażenia bakteryjnego, staje się krwawoczerwone).

Nie jest to jednak leczenie samej mononukleozy. w wyjątkowych przypadkach, gdy choroba przebiega szczególnie ciężko, np. dziecko ma poważne trudności z oddychaniem (albo doszło do powikłań neurologicznych czy hematologicznych), konieczne j^st leczenie malca w szpitalu. Trudności w oddychaniu są szczególnie niebezpieczne u małych dzieci. Malec, który ma zatkany nos, obrzęknięte gardło i migdałki, i ma trudności z oddychaniem, powinien w szpitalu otrzymać leki sterydowe.